"ریکاردو" در سال 1994 از رویای فیلمساز شدن دست کشید و در بیست و چهار سالگی به نوعی سرنوشت خود را پذیرفته بود، اینکه در این جامعه مصرف‌گرا تنها یک شهروند ساده و ناشناس باشد و هرگز هنرمند نخواهد شد. اما به زودی یک تماس تلفنی اشتیاق هنری او را بار دیگر زنده می‌کند و ...

فیلم «شوق تمنای انسان» مستندی درباره برده ماشین بودن، بیگانگی، انسانیت‌زدایی یا استثمار نیست. صدا و تصویر، تدوین و ساختار دراماتیک صرفاً برای انتقال کارگاه‌ها و سالن‌های کارخانه به فضای سینمایی به کار گرفته شده‌اند تا محیط‌های عجیبی را بررسی کنند که کارگران خود را با آن‌ها وفق می‌دهند و ماهرانه با آن‌ها تعامل برقرار می‌کنند؛ گویی بشریت از ازل کار دیگری انجام نداده است.

دو زندانی تازه آزاد شده یاد می‌گیرند که در یک کلبه جنگلی مخصوص تولید شکر در اعماق جنگل زندگی کنند.